Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis. Hoc igitur quaerentes omnes, et ii, qui quodcumque in mentem veniat aut quodcumque occurrat se sequi dicent, et vos ad naturam revertemini. Vives, inquit Aristo, magnifice atque praeclare, quod erit cumque visum ages, numquam angere, numquam cupies, numquam timebis. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse?

Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Primum divisit ineleganter; Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit; Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Ita, quem ad modum in senatu semper est aliquis, qui interpretem postulet, sic, isti nobis cum interprete audiendi sunt. Desideraret enim valitudinem, vacuitatem doloris, appeteret etiam conservationem sui earumque rerum custodiam finemque, sibi constitueret secundum naturam vivere. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Morbo gravissimo affectus, exul, orbus, egens, torqueatur eculeo: quem hunc appellas, Zeno?

Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur; Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Equidem in omnibus istis conclusionibus hoc putarem philosophia nobisque dignum, et maxime, cum summum bonum quaereremus, vitam nostram, consilia, voluntates, non verba corrigi. Sit voluptas non minor in nasturcio illo, quo vesci Persas esse solitos scribit Xenophon, quam in Syracusanis mensis, quae a Platone graviter vituperantur; Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Duo enim genera quae erant, fecit tria. Minime vero probatur huic disciplinae, de qua loquor, aut iustitiam aut amicitiam propter utilitates adscisci aut probari. Quantam rem agas, ut Circeis qui habitet totum hunc mundum suum municipium esse existimet? Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Tu quidem reddes; Hoc autem loco tantum explicemus haec honesta, quae dico, praeterquam quod nosmet ipsos diligamus, praeterea suapte natura per se esse expetenda.

Nihil enim possumus iudicare, nisi quod est nostri iudicii-in quo frustra iudices solent, cum sententiam pronuntiant, addere: si quid mei iudicii est; Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Non enim in selectione virtus ponenda erat, ut id ipsum, quod erat bonorum ultimum, aliud aliquid adquireret. Summus dolor plures dies manere non potest? Est tamen ea secundum naturam multoque nos ad se expetendam magis hortatur quam superiora omnia. Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Itaque, Torquate, cum diceres clamare Epicurum non posse iucunde vivi, nisi honeste et sapienter et iuste viveretur, tu ipse mihi gloriari videbare. Tum ille: Tu autem cum ipse tantum librorum habeas, quos hic tandem requiris? Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum.